W piątkowy wieczór 4 września uroczystym wernisażem otworzyliśmy nową ekspozycję w Sali Spotkań naszej biblioteki.
Wernisaż to może najtrudniejsza, a na pewno najbardziej intensywna cześć wystawy. To moment, w którym artysta nie tylko decyduje się na pokazanie swojej twórczości , ale staje twarzą w twarz z każdym potencjalnym widzem. Za każdym razem jest inaczej, nigdy nie wiadomo kto i z jakich pobudek przybędzie na takie wydarzenie. Dawno niewidziany przyjaciel, a może wróg-konkurent. Czy trzeba będzie mierzyć się ze znudzeniem, może atakiem, czy z zachwytem. Jak przygotować się na emocje publiczności? Każdy artysta musi mierzyć się z całym ogromem wrażeń. Idealna sytuacja jest wtedy, kiedy odbiorcy przychodzą z życzliwością, otwarci na nowe doświadczenie, ciekawi tego co zastaną i tak właśnie było tym razem.
Wystawa prezentuje abstrakcyjne, niezwykle barwne i różnorodne prace. Powstawały one na przestrzeni kilku zaledwie lat jako zapis emocji – próba ich oswojenia, zrozumienia i pogodzenia się z nimi. Dla Urszuli powrót do malarstwa to rodzaj terapii, droga do odnalezienia i opowiedzenia Siebie na nowo.
„…właśnie na tym targowisku bylejakości, podświetlonym tanim blichtrem, pojawiają się obrazy z energią i świeżością, jakiej dawno nie widziałem. Ale to nie tylko obiekty emocjonalne, które wykorzystują intuicyjnie doświadczanie materii, zmagania z malaturą i odkrywanie na nowo fenomenu narzędzi. To dojrzałe artefakty posiadające ukrytą konstrukcję, świadomość kompozycji i środków wyrazu artystycznego. Można odnieść wrażenie, że mamy do czynienia z połączeniem dziecięcej bezpośredniości z instynktem profesjonalisty. I myślę, że tak jest w istocie. Dowodem na to jest ostateczna forma tych artefaktów – różnorodna.”
dr Konrad Wieniawa-Narkiewicz (fragment z recenzji warszawskiej wystawy)
Na wernisażu było radośnie, kolorowo, ale i nostalgicznie. Spotkanie pełne wspomnień, rozmów o sztuce, jak i o codzienności, przeciągnęło się do późnych godzin wieczornych i trudno było się rozstać. Barwne, niezwykle ekspresyjne abstrakcje skłaniały do rozmów, zwierzeń i zwrócenia się do własnych odczuć i wrażeń. Każdy przychodzi z innym doświadczeniem osobistym i ma prawo do własnej interpretacji.
W klimat wieczoru doskonale wprowadził nas duet muzyczny: Jowita Grzebień – śpiew i Izabela Sołtys – skrzypce. Panie zaprezentowały kilka ponadczasowych, nieco melancholijnych utworów – własne interpretacje m.in. Grechuty, Łobaszewskiej, Zauchy. Zostały one dobrane idealnie, gdyż jak przyznała artystka, to właśnie taka muzyka towarzyszy jej przy tworzeniu.
Serdecznie dziękujemy Urszuli Wantuch za zaufanie.
Zapraszamy do odwiedzania wystawy!
Bio
Urodzona w 1979 roku w Tuchowie.
Jest artystką, która w 2006 roku uzyskała tytuł magistra sztuki na Wydziale Architektury Wnętrz w ASP we Wrocławiu a wcześniej Studium Konserwacji Mebli Artystycznych w Tarnowie w roku 2002.
Przez dekadę tworzyła dekoracje wnętrz i scenografię do filmów oraz seriali. W pandemicznym zatrzymaniu wróciła do malarstwa, co pomogło jej odzyskać życiową równowagę. Obecnie mieszka w Warszawie, gdzie łączy sztukę z pracą stylistki i fryzjerki. Mówi, że malowanie umożliwia jej materializowanie emocji i stanowi zapis drogi do Siebie. W listopadzie 2025 odbył się wernisaż jej pierwszej wystawy „W tle”.
https://www.instagram.com/urszulawantuch.art/
